Medyo naging hassle sakin tong mga nakaraang araw Papa Dyisas… Yung mga nakaraang kuwento ko tungkol sa bagyo at sa naging sakit ng soon to be wife ko (7 years from now hehehehe)… Ngaun eh wala naman akong problemang bago bukod sa araw araw kailangan ko ng pera at kailangan ko ding magsinungaling para makuha yun… nadadagdagan lang lagi yung kasalanan ko sayo… Eh kasi naman bakit ba kasi ako nanalo ng jackpot prize sa paraffle ng Series of Unfortunate Events!! ayun, may lifetime supply ako ng kamalasan… haaaay… Sorry talaga kung nakalimot na ko sa’yo… hindi ko naman talaga kasi yun makakalimutan eh… nakalimutan ko lang talagang alalahanin, sorry naman po ulit… Pero Papa Dyisas, kung sakali man po na makalimot na naman ako, uunahan ko na kayo na hindi ko po yun sinasadya… hay! kaya mo siguro ako binibigyan ng libreng problema nuh? kasi gusto mo lagi akong tumawag sayo… namiss mo yung bedroom voice ko… awww.. kaw talaga!… xempre joke lang yun, wag nyu kung jojombagin ah…. masakit po… hmmmmm…

Etoh na naman ulit ako, hihiling na naman sa inyo… Eh kung may call center po kau jan na nakikinig at timatanggap ng mga tumatawag ng tulong senyu diyan sa langit, mag-aapply na lang ako… gusto ko  kasing mag call center agent… hehehe, pero ayoko jan… Im afraid of heights… Hmmmmm…. Lord through this blog sana mapagpasensyahan nyu na yung malikot kong isipan, alam ko din naman na ginawa mo kong isang unggoy na nagkatawang tao na may pambihirang utak pagdating sa kabalbalan… And trough this na din, sana maipahatid ko sa inyo yung hiling kong WORLD PEACE… joke lang, Ayoko ng world peace, gasgas na maxado yang hiling na yan senyu alam ku.. Basta Papa Dyisas, I know You can read my heart’s wish… yun po sana ang gusto kong matupad… Mahal na mahal kita Papa Dyisas… Alam ko din na may ma-ooffend sa blog ko dahil parang nakakabastos… Pero Promise ko Papa Dyisas, Nakadamit ako habang nagtatype ako ng blog na toh… Yun lang po muna Lord… Till next time ah…. MUAH! TC! Godbless…. ehe! Bless mu sarili mu… ^^ LABYU LORD!…. ^^

Medyo hindi pa kasi nagsi-sink in sakin lahat ng mga nangyari netong mga nakaraang araw… Naikwento ko na yung mga naranasan ko nung nakaraang bagyo. pero kumpara sa problema ko ngayon, wala pa yung bagyong yun kung itatapat mo dito. May sakit si Mhamie ko, heart problem… Wag kayong epal, this is a serious case ok? hindi pwede sa kanya ang mga stressful na activities. hindi ko pa alam yun nung may time na nag-away kami dahil sa isang tao… Magka-text lang kami nun pero umiiyak siya nun, hindi ko alam pero nadala din kasi ako ng emosyon ko nun kaya medyo nakipagsabayan ako sa pagpapaliwanag sa kanya, dahil gusto ko din naman na maintindihan niya yung side ko, although may point siya. Nung magkaayos na kami, bigla na lang siyang nagtext ng, “Dhadie w8 lng pu, nahihirapan akong huminga, punta lang kaming makati med…” nawindang ako… hindi ko alam kung anu ang irereply kokaya it took me some time to send my reply,.. after that, wala nang naging sagot si Mhamie ko… I tried texting her a couple of times saying that I’m worried about her and hoped that she’s fine… but still, no response… natakot na ko nun, at sa sobrang takot ko hindi ko namalayan na napikit na pala ako at tuluyang nakatulog… pagmulat ko ng mga mata ko, umaga na… dali dali kong tiningnan ang selepono ko kung may mensahe ba ako galing sa kanya.. wala… Umagang umaga naiyak na agad ako, hindi ko alam kung anu na bang nangyari sa kanya… Umalis ako ng bahay dahil may pupuntahan ako somewhere in Makati, nagtext ulit ako sa kanya, wala pa ding response… hanggang sa makarating ako ng 5th ave, habang kumakain ako sa isang fast food chain may biglang nagtext sakin, di ko muna yun pinansin, tapos biglang tumunog na naman… dalawang beses tumunog yung selepono ko! ibig sabihin siya na yun (double send kasi lagi magsend ng message mhamie ko), dali dali kong tiningnan kung siya nga yung nagtext, SIYA NGA! at nagsorry pa siya kasi hindi na niya ko nareplyan kagabi,..

Bata pa lang siya, my heart problem na siya… Shit! tumulo luha ko sa nalaman ko na bawal na sa kanya ang mastress dahil pwede niya pala itong ikamatay… hay, tapos nag-away pa kami lately… hindi ko talaga mapatawad ang sarili ko ng mga oras na yun…

Kinagabihan, nagkuwentuhan ulit kami,.. Biglang napasok sa usapan namin ang pagbuo ng family,.. ayon sa napag-aralan ko (nursing grad ako) hindi kakayanin ng isang taong my heart problem ang stress na dulot ng panganganak, so sinabi ko sa kanya yun… At yun nga daw ang sabi ng doktor niya, unti-unting gumuho ang pangarap ko nun na magkaron kami ng isang magandang pamilya na may magagandang anak (dahil ang ganda niya, at mabait naman ako)..

Nagtext siya “Dhadie, kung sakali man na dumating tayo sa point na yun, gusto ko piliin mo yung baby natin…” OMG! tumulo na talaga luha ko nun, hindi ko kinaya yung mga sinabi niya… kaya ko kasing mabuhay ng walang baby, pero ang mabuhay ng wala ang tao na nagiging dahilan kung bakit gusto mo pang gumising araw araw, yun ang hinding hindi ko kayang mangyari sa buhay ko… but in the end, it turns out na ganun nga talaga yun, at pumayag na lang ako sa pangako niya na if ever na magkakapamilya kami, gusto niya na alagaan kong mabuti yung magiging baby namin with or without her…

Mhamie, kung sakali mang mabasa mo toh, ayoko talagang mawala ka… sayo na umikot tong mundo ko kahit na nag-uumpisa pa lang tayo… Mahal na mahal kita, at kung sakali man talaga na ikaw na yung magiging ina ng magiging anak ko, gagawin ko ang lahat Mhamie, Mabuo lang ang pamilyang toh… sa lahat ng napagdaanan ko sa buhay, isa na ito sa pinakamahirap, o ito na yung pinakamahirap… Basta ang maipapangako ko na lang sayo… I WILL LIVE FOR YOU… And I will never leave you no matter how hard it is for me to accept things that will happen in the near future… I don’t care how much more sacrifices I suffer, how many times do I have to think of surprises to make you happy, how many sleepless nights I have to experience just to guard you while you are sleeping… Just to make you feel that you are not alone fighting in this world… YOU HAVE ME MHAMIE… Mahal na mahal kita…

Isa ako sa mga na-stranded sa Balintawak nung araw na nanalanta ang bwakanang bagyong yan! (hindi ako dapat magpahalatang bitter!!!) Nasa muñoz na ako kahapon nang mabalitaan kong hindi na makakausad pa ang bus na kung saan ako’y lulan… LOLZ! “pakshit naman! kung kelan andito na ko! malas!” sabi ko sa sarili ko. bumaba ako ng bus at naglakad upang tingnan kung ganu na kataas ang baha at kung makakaraan pa ba yung bus. nagulat ako sa aking nakita. OMG! yan ang sinabi ko nung magulat ako… oh di ba sosyal. eh talaga namang mapapa-OMG ka talaga pag nakita mo yung senaryo sa lugar na yun… Sing taas na ni Yao Ming yung baha sa harapan namin.. joke lang, mga sing taas ng isang ordinary pick-up truck yung tubig baha.. kaya from there, I decided to go back to balintawak, walking… At dun na nagsimula ang kalbaryo ni wushing! sa paglalakad may nakasalubong akong dalawang mama, di ko na nakuha pa mga pangalan nila (kasi hindi naman akin yun, may sarili naman akong pangalan). Nilakad namin hanggang balintawak na hanggang bewang (hips) yung tubig… First time ko yun, ang maglakad sa highway ng nakatapak at basang basa ang buong katawan… basa na yung singit ko nung mga oras na yun. ewweee di ba? tapos huminto ako sa balintawak, madaming kagaya kong naghihintay ng masasakyan, basang basa din sila. napayong sila pero wala ka namang makikitang hindi basa dahil sa ulan at malakas na hangin na hindi mo mawawari kung galing ba yun sa bagyo o sa mga pulitikong may mahahabang listahan ng mga pangako… naginginig na ko nun, mula alas dos ay nasa balintawak na ko at nagpapalamig… pati pera ko hindi pinatawad ng bagyo, basambasa din sila…

mag-aalas singko na, ala pa ding tulong, ala pa ding makitang kahit konting pag-asa na makakauwi ako ng buhay sa’min… at dun ko nakilala ang tatlong mamang hindi ko din kinuha ang pangalan kaya itatago ko na llang sila sa tawag na GOMBURZA… Si GOMa, BURnek, at ZAmpaktu (mukha kasi siyang espada dun sa pinapanuod kong cartoons na itatago kong muli sa pangalang ZONROX, with B***CH…)… Kapwa ko mga taga Bulacan din ang tatlong pari este estranghero ito… Ginawa na namin lahat lahat makakita lang ng Legs ng machong bakla sasakyan na puwedeng maghatid samin kahit man lang makalampas kami ng tolgate sa expressway… pero xempre habang naghihintay kami ng rescue, ginamit ko na yung pag kakataon para makapag piksyur piksyur ako.

Sa gitna ng daan... may poging nakaharang... Background: Balintawak market, Kasagsagan ng pananalanta ng bagyong ondoy...

Badtrip na si Wushing... Nagiging unggoy na ang features ng mukha nya... Ayun si ZAmpaktu, yung naka pula...

ZAmpaktu and Me!... todo pakyut pa din kahit makati na ang singit namin... akala nyu ba naka-colgate smile ako? HINDI! tinitiis ko lang wag kamutin yung singit ko kaya napapangiwi ako!...

*hindi naman halatang close kami ni ZAmpaktu..

Sa wakas, nakakita din kami ng pwedeng mag-sakay samin mga bandang 6:20pm na un… anak nang! nung oras lang na yun kami nakaranas na makaupo at makapag pilipit ng damit at jacket (isasama ko sanang pilipitin yung brip ko kaso nakakahiya, may babae kasi kaming kasama sa loob ng sasakyan) at mag “Thank You Lord”… Pero hindi pa pala dun natatapos tung kalbaryo namin… Paglampas na paglampas namin ng tolgate ay trapik na agad, isang oras ang inabot namin bago makausad, sa susunod naman kalbaryo… Parang home TV shopping lang yung pinagdaanan namin, akala mo yun na yun pero may “BUT WAIT! THERE’S MORE!!” pa na pang-gulat… Lubog sa baha ang expressway… hindi makadaan yung mga maliliit na sasakyan tulad ng sasakyan ni mahal at dagul, biro lang! Yung mga mabababang class 1 na mga sasakyan ang hindi makadaan,..

Sa wakas! nakadaan na din kami, pero ayun meron papalang problema,… sumobra yung trapik at gitgitan ng mga sasakyan na gusto na ding makauwi sa kani-kanilang bahay… stranded kami sa xpressway… BUT WAIT! THERE’S MORE… Nagtetext na si Mhamie ko, hinahanap na nya ako at nag-aalala na daw siya sa’kin… Gusto kong magtumbling nun sa sobrang kilig pero hindi pwede, masikip! Eto na ang isa pa sa ayokong mangyari nung mga sandaling iyon…. ang MALOWBAT! Grrrrrr… di ko na alam kung anu nang nangyari nun, dahil pumikit ako at inisip na hindi ako gutom… Wala pa kasing laman ang tiyan ko nun kundi puru mga bulateng nagwewelga dahil wala pa yung rasyon nilang pagkain… (hindi ako nakapag-almusal at tanghalian, and UNFORTUNATE LY hapunan na din…) Nagising ako dahil sa kalabit ni BURnek, sabi niya medyomalapit na ako sa bababaan ko, pagtingin ko sa paligid, nasa meycauayan exit pa lang kami, BUWISHIT! nananaginip na ko ng Kanin nun na may kasamang GIGI at Munggo na paborito ko pag ganitong tag-ulan “ayheytchu BURnek” sabi ko sa sarili ko habang pinapahid ko ang panis kong laway sa basang damit ng katabi kong tulog din at malamang nananaginip din ng pagkain…

Eto na, malapit na kami dun sa tolgate, pero malayolayo pa din yun… ang gulo ko noh? mga 5kms pa yung layo, pero abot tanaw mo na ang pag-asa… pero nananadya talaga ang pagkakataon… natigil na naman kami ng isa pang oras, at hindi namain alamkung anu naman ang dahilan kung bakit kami nahinto ng ganun katagal, kaya naisipan ko at ng dalawa ko pang kasabay sa loob ng sasakyan na kapareho ko ng destinasyon na maglakad na lang sa kahabaan ng expressway… habang naglalakad kami, tumambad samin na nagmukhang lawa na pala ang daan sa taas ng tubig… kaya ang ginawa namin, sumampa kami sa kabilang bakod dahil mababaw lamang ang baha doon… habang nagalakad kami, biglang nagtakbuhan at nagtilian yung ibang mga tao sa likuran namin, tinanung namin kung anung meron, ang sabi na lang nung isa “AHAS!”… ayun, huminto ako para tingnan kung may ahas nga bang talaga… nagulat ako dahil hindi naman pala yun ahas kundi MGA AHAS!!! Eh di nakitakbo na din ako… Takot kaya ako sa mahahaba at matataba, na ahas… ayun, nung andun na kami sa Bocaue exit, medyo nakahinga na kami ng maluwang dahil FINALY! malapit na ko kahit papanu sa bahay ko… pero hindi din pala… nagulat na naman ako sa mga nakita ko, parang dinaanan ng buhawi ang senaryo na aking nakita nung mga oras na yon… mga nagibang pader, maputik at mabatong kalsada, mga nakatumbang puno at sasakyan, mga taong umiiyak, patay na hayop at kung anu anu pa… akala ko end of the world na talaga… pinagmasdan ko ang bawat imahe ng larawan na makikita ko sa bawat paghakbang ko papunta sa aking tinatahak na direksyon… pati mga ospital ay di nakaligtas sa bagyo, wala din silang magawa upang matulungan ang mga nasalanta dahil tinangay na din ng baha ang mga gamit nila sa pagbibigay ng paunang lunas sa mga napinsala… 1am na ako nakauwi sa amin…

Kinaumagahan, sinubukan kong bumalik duon upang tingnan ang kabuuan ng mga pang yayari at eto ang mga nakit ko sa aking pagmamasid…

See how mother nature reacted to what we humans do?

Sana maging lesson para sa atin toh, na hindi porket tayo ang ginawang tagapagbantay ng Diyos sa kanyang mga nilikha ay may karapatan na din tayong babuyin ang mga ito… tao lang din tayo, katulad lang tayo ng ibang mga nilikha ni Papa Jesus na sa isang iglap, kayang bawiin, kayang sirain, at kayang buuin muli…

See how God destroyed the entire human being by means of raining continuously for 40 days and 40nights? sana wag ng maulit pa ito… dahil ako na ang nagsasabi senyu, wala dito si Noah para igawa tayo ng arko upang tayo’y maligtas sa muling pagkagunaw ng mundo…

At dito po nagtatapos ang hinaing ni wushing…

I thank you… ^^

kung paano siya umibig at masaktan….

Malapit na malapit nang ipalabas!

Si Piolo Pascual ba talaga ito? Oh si John Estrada?…..

hehehe… go!

Cumming Soon!… ^^

Oh ha! Nag-iinit na ba kayo? LOLZ!

Hahahaha….

Cnu ba type niyo?

(From the left)

Si Melanie (Marquez) ba? Na nang-aakit tumingin….

Si Honey (Pacquiao) ba? With matching kagat daliri pa…hahaha!

Oh si Vina (Morales) kaya? Hehehehe…. ba’t parang nakakadiri siya?…

Kayo na bahala pumili…. hehehehe!

Siya ang bida?

Hahahaha… Mega somersault talaga ako ditetch!

“May Magnulia Melk pa sa labi.”

LOLZ!

Nakita ko lang ito sa site ng paborito kong blogger…^^

Pahiram muna hani?…

KAON NA TA!! ^^

[Sa text]

Mhamie: Dhadie, can I ask you this? Do you think Im deserving for you?

Nagulat ako sa tanong niya, “is this goodbye na ba?” tanong ko sa sarili ko. Eh di nagchorva din ako sa kanya ng text. With matching super pangamba pero wiz [hindi,wala,never] ko yun pinahalata.

Wushing: Bakit suko ka na ba? sabihin mo lang po kung ayaw mo na.

Mhamie: Sori ka dhadie, hindi ako susuko… I just wanna know if Im deserving for you…

Haruuuuu…. Nag Colgate Smile talaga ako dito sa text niya with matching tumbling pa from North edsa Hanggang MRT Taft. Hindi alam ng mhamie ko na ako nga yung nag-iisip kung deserving ba talaga ako para mahalin ng isang magandang kolehiyalang tulad niya. Awwww… Instant haba ulit ang hair ko, buti na lang rejoice [hindi tunay na pangalan ng shampoo ko, dahil hindi ako nagshashampoo hehehe...] ang shampoo ko para mukhang nag-hot oil at nagpasalon.

Alam mo mhamie? Mahal na mahal kaya kita, ako nga yung parang hindi deserving na magkaron ng isang cute, seksi, maganda, maputi, makinis ang kutis, mahaba ang hair, at habulin ng guys na tulad mo. Pero Im trying my best para maging deserving lang para sayo [usapang deserving itey, nakakailang word na deserving na kaya ako?]. Babading bading nga kasi ako di ba? hehehe. joke lang, bading talaga ako, joke lang ulit.

I don’t care mhamie how much more sacrifices and endeavors I have to experience and suffer. Just a simple and sincere “I Love You” coming from you is enough for me to overcome those obstacles. Pero siyempre mhamie wag naman sanang araw araw baka madenggoy naman ang utak ko nun, mental torture yun pag nagkataon. ok?

Ipagmamalaki ko [kahit bansot ako] na ikaw yung naging Mhamie ko. Promise! Mamatay man yung aso ng kapit bahay naming nasagasaan kagabi.

I Love You So Mushy And So Much Mhamie…

Hindi ako sanay ng may tinatawag na tatay sa totoo lang. Hindi ka naman kasi naging responsableng ama sa akin, at hindi ka din naging mapagmahal na asawa na nanay ko. Sanggol pa lang ako nang iwan mo kami, kung bakit ba naman kasi pumayag ang nanay kong lokohin at chorvahin ng isang taong gaya mo, na pamilyadong tao na pala. Hindi ko alam ang reason ng mama ko, at ayoko ng alamin pa kung anu ba yun. Pero whatever it was, siguro naman may naging thankful kasi iniluwal ng nanay ko ang isang unggoy na nagkatawang tao itago na lang natin sa pangalang wushing [hindi tunay na pangalan]. Akala mo ba naging madali sakin ang mabuhay ng walang ama? Kung oo sagot mo, TAMA ka! Naging madali sakin ang lahat, kaya eto ako ngayon, hindi alam kung anung purpose of living sa ibabaw ng earth dahil sayo.

Inggit na inggit ako sa mga kaklase ko alam mo ba yun? Hindi! Dahil anu nga bang pakialam mo di ba? Pag tinatanong ko yung mga tao sa bahay kung asan ka isa lang ang isinasagot nila “Ang tatay mo patay na, nasagasaan ng sorbetero”. Lupet naman ng katangahan mo tay, na hit en run ka pa ng nagtitinda ng sorbetes?… I pity you na. Pero di ako naniniwala nun, ang nasa isip ko nun, iniwan mo kami. bata pa lang siguro ako nun kaya hindi nila maipaliwanag ng maayos yung sitwasyon. Pero sa tuwing makakakita ako ng mag-ama na magkasama sa daan, naiisip kita.

Pero ngayong lumaki na ko, nakatanggap ako ng balita. Patay ka na nga daw. Totoo na daw yun, hindi ka na daw nasagasaan ng mamang sorbetero, sa sakit ka naman daw ngayon namatay. Di ko alam kung anung reaksyon ba ang gusto mong makita sa’kin. Magsasawalang pakialam na lang ba ko? Wala talaga akong masabi nung mga oras na yun, at wala din naman akong ginawa [pero naligo na ko nun, nagtutbras, nag-ahit at jumebs]. Siyempre kahit papano may kumurot sa puso ko [ikaw ba yung kumurot itay? pakyu ka pag ikaw yun], at yun yung katotohanan na kahit anung pilit kong isipin nahanapin ka balang araw, hindi ko na magagawa yun dahil wala ka na. Ni hindi ko man lang nakita kung anung itsura mo, kung sayo ko ba namana yung pagiging bansot ko, kung gwapo ka din ba gaya ko [yan ang sabi nung aso namin, guapo daw ako at kamukha ko daw siya], at kung pareho ba tayo ng diskarte kaya napaibig mo yung nanay ko.

Pero ngayong tepoks ka na, at hindi na kita makikita pa. eh sana may internet diyan sa langit. para mabaso mo tong blog ko. Wag ka na sanang makipag-eye ball sakin dahil PROMISE iindianin kita! Wag mo kong binibiro ng ganyan tsitsinelasin kita kahit kaw pa tatay ko. Maawa ka, duwag ako sa mumu. Kung may selepono ka naman jan sa langit, bigay mo sakin number mo. text text tayo, pero utang na loob wag na wag kang tatawag. Pls lang. Ok??

Siguro fertilizer ka na ngayon sa lupa. Buti naman at nagkasilbi ka hanggang sa huling sandali ng iyong buhay. Sige na itay. Sa susunod na lang ulit. Babayu!

Nagmamahal,

Wushing ^^

Umuulan pa. Hindi ko alam kung dapat ba kong mabadtrip oh dapat ko na lang intindihin ang mga bagay-bagay. syempre mag-eEMO na naman ako. pero ayokong mag-emo eh. Unang una hindi naman ako emo. Bading pwede pa Pangalawa, wala lang. Parang nahihirapan akong mag-adjust sa mga bagay bagay. Hindi ko din alam kung anu bang gusto kong sabihin sa entry ko na to. Hinihila lang ako ng daliri ko na pindut pindutin ang keyboard ng de-kuryenteng makinilyang ito.

Balisa ako sa totoo lang. Para akong tanga dito, sinisilip pa ng mga bata sa likod ko kung anu ba itong mga pinag-pipipindut ko. Konti na lang, sila naman ang pipindutin ko. Umaariba na naman ang puso ko na parang hindi ko mawaring mababadtrip ako ng hindi ko alam kung anu ang dahilan. Anu kaya ito? Nababadtrip ba ko dahil hindi ako nababadtrip?

Ang hirap pala pag nasanay ka ng palagi kang may kinakausap. Ngayong wala na yung bestfriend ko, wala na din akong kausap. Hindi naman ako nag-sisisi, dahil alam ko at ng kaluluwa ko at ng atay balun balunan ko na masaya ako kasi may Mhamie akong nag-aalaga sakin. Ang hirap lang siguro mag-adjust kasi hindi pa ko nakakatikim ng isang relasyon na long distance. Busy ang Mhamie ko sa mga school papers niya. Kaya hindi ko siya magambala at malambing ng bonggang bongga. Kaya eto ako ngayon, basang basa sa ulan nag-iisa. Kaharap ang de-kuyenteng makinilya at pipindut pindot sa kibord neto. Ang chaka ng naging araw ko ngayon. Wala akong mapagsidlan ng kalungkutang nararamdaman ko nagyon kundi ito lang. Ang handy dandy blog ko. Amp Shucks naman kasi!

Nagtanung tanung ako kung anu ba ang opinyon nila sa LONG DISTANCE RELATIONSHIP tsurba na itetch. Ganito pa yung sinabi ng ilan sa mga napagtanungan ko:

Tao 1: LDR? Naku mahirap yan. Never pa kong nagkaron ng LDR eh, kasi parang hindi ko kaya. [OK..........]

Tao 2: May naka-relasyon na akong long distance, masaya na mahirap. Masaya kasi ang sarap malaman na kahit malayo kami sa isa’t isa eh napapanatili pa din namin yun kung anumang meron kami pag magkasama kami. Mahirap kasi wala kang makalambingan. [Ahhhh... Anu bang meron kayo? Hotdog? Nilalambing mu yung hotdog?]

Tao 3: Naku! Kung ako sayo itanan mo na yang ka-relasyon mo! badtrip yang mga yan hindi mo alam kung seryoso ba sayo yan oh hindi, tanan lang ang solusyon diyan! [hehehe... napakapusok naman ng bwakananginang toh, tse! di ko feel yang opinyon mo!]

Tao 4: (Nag Colgate Smile) Pareng Wushing, alam mo na dapat ang sagot sa tanong mo na yan. Walang tama at maling sagot diyan, yung nararamdaman mo lang ang makapagsasabi kung tama ba o mali yang pakiramdam na yan…

AYUN!!! May nagustuhan din akong sagot sa wakas.

Tama naman kasi at may point yung sagot niya. Walang tama o mali sa isang taong nagmamahal. Depende yan sa kung paano mo ito pangangalagaan at pahahalagahan.

“Distance is never a hindrance when you start to love someone”

TAMA TAMA TAMA!

At dahil diyan, mas mamahalin ko pa si mhamie ko. More than how much I love her now.

Napapansin ko nga, napapalayo na ang loob ko sa taong lumikha sa akin. Simula kasi nung mapunta ako ng kolehiyo bihira ko ng mabisita ang simbahan. Ni magdasal nakakatamaran ko ng gawin. Pero yung pag-bibigay niya ng blessings saken di niya nakalimutan. Nakakahiya talaga.

Napansin ko din nun na parang nagpapapansin na si Jesas sa’ken, kasi ang tindi niya magpapansin. Namimigay siya ng libreng problema, bawal tumanggi. Siyempre binigyan ka kaya dapat mong tanggapin saka ka magpasalamat.
Dun lang ako nakakaalalang tumawag sa kanya.

Ngayon, gusto ko ako naman yung magpapansin kay Lord. Para quits kami. Saka masaket yung batok Niya eh, gumuguhit sa kaluluwa. Kaya LORD, maraming salamat sa masayang buhay na meron ako ngayon. Maraming thankyou Lord, kung my gin pomelo diyan sa langit hintayin nyu ku diyan. Pag maputi na buhok ko sa kilikili magkikita din tayo at makakainuman na din kita sa wakas. Maraming salamat ulit. Nagmamahal, Wushing… ^^

P.S.

Pakisabi sa tatay ko na anjan, alam ko nakikita mo ako, pero ayaw kitang makita. Kasi takot ako sa mumu. Hindi ka naman sikat katulad ni sadako [sikat si sadako kasi lumalabas siya sa tv] para katuwaan ko di ba, magkikita din tayo jan. Inuman tayo ng mga anghel mung mga chicks jan. Sige, baka maiyak ka pa diyan puntahan mo pa ko dito. Aheytchu ipyududat!

Haaaaaaaaaaaaaayyyyyyyy!!! T_T

Nawalan ako ng bestfriend ngayong araw…. Ang SAYA!!! tae! wala pang kumausap ng matino sakin ngayon kaya sarili ko na lang muna kakausapin ko… Ang hirap talaga ng ganitong sitwasyon… Akala ko graduate na ko sa mga ganitong ka-echosan pero hindi pa rin pala… anak ng tupa naman oh… Tama nga yung sabi ng iba kong friends… “You CAN’T ALWAYS have both”… hindi ko talaga mawari na ang panget na si wushing ay magiging ganito kakumplikado ang buhay…

“I’ve been gone through many heartaches before… But why do these kind of feelings have to repeat over and over again?!!… I only have my Mhamie now…”

Pero Busy din siya eh… At ayokong mag-reklamo dun dahil gago ako pag ginawa ko yun… Ayokong maging dahilan para masira ko yung pag-aaral niya… hay… nagiging lalake na naman akes… har har har!

Kung pwede lang maging bading na lang ako gagawin ko… Pero never ko naisip na tumikim ng lalake… HAHAHAHA!! Kinikilabutan ako… at alam ko pag nabasa to ng mhamie ko kikilabutan din yun with matching batok at paluhurin ako sa asin…

Siguro ganito na nga talaga ang kahahantungan neto… Ang maging bading ako Ang mag- let go sa mga taong naging parte ng buhay ko…

May sarili din akong buhay na parang coloring book…

Dapat kulayan…

Tao ba siya?? Alien?? Aswang?? Halimaw sa banga??

All Of The Above??

Si wushing ay isang bird… OO! bird… mataas ang lipad ng bird na ito… Joke lang.. Tao si Wushing… Isang makulit at pandak na tao (payb put por)… mahilig siyang sumayaw sa saliw ng kantang “Aremunding munding” na hindi ko alam kung sinu ang kumanta at kung buhay pa ba ito o fertilizer na siya 6 feet below the ground…

Si Wushing ay payatin, palaging may sugat sa mukha nung kabataan pa niya dahil sa sobrang kalikutan, at sugat naman sa katawan bunga ng hagupit ng patpat, sinturon, hanger, tabla, palo-palo, iskoba, talbos at pechay nina tito, lolo, at lola… madalas mapatawag sa eskuwelahan ang kanyang lola dahil sa mga kalokohan at kagaguhan ni Wushing… Heto po ang ilan sa mgakalokohan niya:

• Inutusan ang titser na ibili siya ng Frutos sa canteen dahil paborito niya ito (grade 1 St.Benedict, La Consolacion College Biñan, Laguna)
• Muntik maatrasan ng service dahil nagpapanggap siyang security ng parking lot. (grade 1)
• Pinagulong ang buong klase sa may tapat ng room nila sa St.Agustine building dahil napaniwala niyang papasa sa exam ang gumulong sa damuhan. (grade 2, St. James)
• Binuhusan ng juice ang kaklase niyang mas malaki pa sa kanya dahil kinain nito ang kanyang pandesal na may palamang peanut butter. (grade 2)
• Nagpaputok ng watusi sa loob ng classroom with matching hawak pa ng watusi habang pumuputok at ibabato sa kaklaseng malapit sa kanya. (Grade 2)
• Hinagisan ng pupu ng aso ang kaklase pero imbes na sa kaklase tumama, sa palda ng madre ito nag-landing. (grade 2)
• Tinawag na “Gagay” (prinsesa ng brownout) ang isa sa mga titser neto at tinawag pa nitong Ilonggo dahil wasak (hindi sabog  kahit dapa) ang pagkakakorte sa ilong neto (Hindi ko maikonek yung ilonggo sa wasak na ilong, sabagay bata pa siya nun.) (Grade 3 St.Catherine, St. Martin de Porres Catholic School, Norzagaray, Bulacan)
• Nagpanggap na aso at ginulat si mother superior, ok na sana eh, kaso sinabi pa niya na nakita niya ang panty nito at ang kinis ng hita nya. ayun! kuminis ang balat niya ng latay.(grade 3)Pero madaming kaibigan itong si wushing. lalo na nung pagtungtong niya ng hayskul. natikman niya ang kasikatan na hindi naman niya pinangarap na makamit, ang sumikat sa kalokohan. Oo kalokohan, pero hindi naman lahat. dito din niya natutunan kung papaano umarte, mag-inarte, at magpa-arte. magaling din mag-impersonate ang unggoy na ito! magaling din siyang magpanggap na bading at sa sobrang galing mag-panggap akala ng mga tao sa paligid niya eh bading nga talaga ang bruha. ang chaka kasi, pero keribels lang itong si wushing. wiz sya fakelz sa mga otaw na nanchechenes sa kanya. hehehe!

At ngayong malaki na si Wushing, mas madami pa siyang mga kalokohang mararanasan at matutuklasan. Buhay pag-ibig, kuwentong bakla, at mga walang katuturang mga litanya niya…

Panu ba magmahal si Wushing?

Anu anu ba ang mga kalokohan niya?

Anu anu bang mga kabaklaan meron siya?? hehehe…

Eto si Wushing nung magdalaga... Kitam, Tao siya... hehehehe! ^^

Sundan natin ang kwento ni wushing ha… hanggang sa susunod ulit… hehehe…

“Ang Blog na ito ay inihatid senyo ng BEAM TOOTHPASTE… Panalo sa presyo, Panalo pag BEAM…”

Ganito pala pag graduate ka na… Alampera, alambaon, alangjulawans, pero okie lang yun… Ang mahalaga, wala ng makakapal na libro, makakapal na notes, at mga prof na makakapal ang muks… Haaaay… I miss those days… Kaya pupunta ako ngayon sa alma mother [matter] ko… Hehehe! Sige dito na lang muna… Para na! Hehe… Ingat kayong lahat… Muah! Kung may makabasa man netong blog ko…
Sa mhamie ko, Mahal na Mahal kita… Ahehehe! Muah!

Oh….. SHIT! Kung kelan naman matatapos ka ng mag type ng 2nd entry mo saka pa nag brown out!!! Hindi ko pa naretrieve yung tinype ko eh ang haba haba na nun… ohhhhh…… my madapakasanang experience naman eto!! hindi man lang naging considerate sa taong nagba-blog!

Badtrip na si wushing!!!

at hindi na siya natutuwa!!!

“]

Galit talaga! With matching Smile pa din para di mawala ang Poise [courtesy of flickr.com

Sana naman next time hindi na maulit ang ganito…

Nawalan tuloy ako ng gana mag-post ng entry… ampfness!

Siya si Eihra Clavel Delos Santos a.k.a. Cali. 19 years old, at nag-aaral sa De La Salle College of St.Benilde. hehehe. Instant rapunzel ang her (hair) ng lolo jc nyo. Teka teka bakit ba ako nagkkwento sa kanya? Hehehe! Well nakakatamad i-delete tong entry ko na to (coz I wanna keep her private pa muna sana) kaya itutuloy ko na yung kwento. pinakilala sya sa’kin nung isang friend ko na hindi ko akalaing magiging tulay para muling sumaya at mabuo ang nadurog kong mundo (shet! EMO!). I never planned nor thought that I will meet someone like her. Ayun na nga! It wasn’t easy for me to believe it first, that someone like her would fall for me. Wala akong pinakain sa kanya FYI lang, baka kasi sabihin nyu ginayuma ko siya. Hindi ko din siya hinipnotismo at sabihing mahalin mo ang halimaw na si jc. Ang totoo niyan eh nakakita ako ng isang arinola. nang buksan ko yung arinola may lumabas na genie, hiniling ko na maging kamukha ko si Jake Cuenca at POOF! naging kamukha ko si chocoleit! pero siyempre joke lang yun. hindi ko na babanggitin pa ang ibang detalye tungkol sa kanya dahil gusto ko maging private ang buhay pag-ibig ko.

But here’s the real deal… Minahal nya ko kahit simple lang ang ako at di nya ko pinagpalit sa magagarang sasakyan, madaming pera, at marangyang buhay na iniaalok sa kanya ng mga manliligaw niya. I don’t know if she really is the right one for me, but I don’t effing care bout that. Tama na yung may nagmahal sa’kin ng ganito, na hindi nasilaw sa kung anumang materyal na bagay, at kuntento sa isang tulad ko… kung panandalian man ito, hiling ko lang kay Lord… Sana ito na ang PINAKAMAHABANG SANDALI NG BUHAY KO…. (naiyak pa ko amp naman oh!)

Unang blog ko kwentong pag-ibig agad ang entry ko… ang cheesy ko ata! Hindi! Proud lang talaga ako… na may magmamahal sakin na katulad nya… Sa katunayan nga habang tinitipa ko ang keyboard ng computer na ito eh nakatingin ako sa pagmumukha niya sa selepono ko. Sana totoo yung genie sa arinola, para naging kamukha ko si Jake Cuenca (Pero mas mahal ko yung pamumukhang taglay ko, kasi korean mongoloid ang features nito… UNIQUE ika nga!).

Kaso hindi ko pa masuklian ng maaus yung pagmamahal na pinapakita at pinaparamdam niya sakin. Bugok kasi pagkatao ko… Natatakot akong mawala yung taong muling bumuo sa pantasya kong mahalin muli ng isang maganda at mapagmahal na babaeng gaya nya… Kaya natatakot akong mahalin siya ng sobra… PERO NUON YUN! Iba nang sitwasyon ngayon… MAHAL NA MAHAL ko siya… Higit kaninuman… Tamaan Man Ako Ng KIDLAT! hehehe… Wag naman sana!

I Love You Cali…